Op bezoek bij de aanvragers van hulp
Door: webmaster
02 Augustus 2011 | Indonesië, Batavia
Ha die lezers,
Ik had jullie al aangekondigd dat ik met de juffen de huizen zou gaan bezoeken van de mensen die om hulp gevraagd hadden. Totaal is er voor 21 kinderen gevraagd of wij het schoolgeld en de kosten voor de uniformen, een schooltas, een paar schoenen en sokken voor ons rekening zouden willen nemen.
Die bezoeken hebben we gisteren en vandaag afgelegd. We zijn in dit geval: het hoofd van de school, de lerares Ibu Ni Wayan en ik (Ad). Met zijn drieën zijn we op 2 scooters overal langs gegaan en hebben een lijstje ingevuld met het soort werk dat de vader en de moeder doet, hoeveel kinderen er in het gezin zijn en wat voor soort huis ze hebben. Is het gemaakt van gevlochten riet, van batako ( een soort cementen holle bouwstenen) of van bakstenen. Op de bijgaande foto’s kunnen jullie voorbeelden zien van de verschillende bouw materialen.
Al met al waren het heel wat bezoekjes en het was soms echt schrijnend om te zien in wat voor omstandigheden de mensen moeten leven. Op de dagen dat wij langskwamen was het zonnig en droog weer maar ik moet me niet voorstellen hoe het daar is bij een tropische regenbui. De erven zijn van aangestampte aarde dus dat wordt een grote rommel en van heel veel daken was het wel duidelijk dat die niet waterproof waren. Wat opviel was dat de mensen hun erf goed schoonhouden. Ondanks armoede zag het er vaak wel netjes aangeveegd uit. Tot slot valt het op dat de mensen ondanks dit soort omstandigheden opgewekt van aard zijn.
Haast alle mensen waar wij kwamen waren dagloners in de bouw of op het veld. Mensen dus die niet zeker zijn van hun inkomen want er wordt niet altijd gebouwd of iedere dag gepland of geoogst. Sommige moeders proberen wat bij te verdienen door spulletjes te venten. Ook waren er een paar vissers bij en dat zijn ook mensen met een onzekere inkomsten bron. De meeste gezinnen bestonden uit 2 of 3 kinderen. Er was 1 tweeling bij en dat betekent opeens dubbele kosten.
Al met al hebben we een redelijk goede indruk gekregen van de leefsituatie van de aanvragers.
Toch maakt dat het nog niet gemakkelijk want vergeleken met ons hebben de mensen hier het een stuk minder en gun je ze het allemaal wel maar dat zou niet eerlijk zijn. Ten eerste niet naar de overige ouders wiens kinderen op de kleuterschool zitten maar ook niet naar jullie als sponsoren. Ik kan jullie geld ook niet zomaar “makkelijk” weggeven.
Van een aantal mensen was duidelijk dat ze echt niet in staat zijn om voor de schoolkosten op te dragen. Uiteindelijk zijn dat er 16 geworden. Van de overige 5 hebben we besloten dat we wel de eenmalige kosten voor uniform, tas, schoenen en sokken voor onze rekening nemen maar dat de ouders zelf het maandelijkse schoolgeld moeten gaan betalen. Ik heb de besluiten grotendeels aan de juffen overgelaten omdat zij de mensen in het dorp natuurlijk veel beter kennen als ik en ook beter zien wat er aan de hand is.
De juffen gaan onze besluiten vertellen aan de mensen en tot slot moet iedereen die door ons geholpen wordt een zogenaamde surat ketrangan overleggen. Dat is een verklaring van de plaatselijke overheid waarin staat dat de ouders inderdaad niet in staat zijn om de schoolkosten te betalen. Op deze manier hoop ik dat we tot een rechtvaardige verdeling zijn gekomen.
Aanstaande zaterdag beginnen we met de wekelijkse maaltijd. Daar ga ik bijzijn en daarvan zal ik ook foto’s maken. De week daarop beginnen de 2-wekelijkse zwemlessen en ook daarvan zal ik dan verslag uitbrengen. Voor de meeste kinderen is dat hun 1e zwemles (er zijn maar een stuk of 4 kinderen van vorig jaar overgebleven want de rest is naar de lagere school gegaan) dus dat wordt wat.
Goed lezers, dat waren weer wederwaardigheden vanuit een winderig maar zonnig Jasri.
Salam hangat,
Ad en Brenda
Ik had jullie al aangekondigd dat ik met de juffen de huizen zou gaan bezoeken van de mensen die om hulp gevraagd hadden. Totaal is er voor 21 kinderen gevraagd of wij het schoolgeld en de kosten voor de uniformen, een schooltas, een paar schoenen en sokken voor ons rekening zouden willen nemen.
Die bezoeken hebben we gisteren en vandaag afgelegd. We zijn in dit geval: het hoofd van de school, de lerares Ibu Ni Wayan en ik (Ad). Met zijn drieën zijn we op 2 scooters overal langs gegaan en hebben een lijstje ingevuld met het soort werk dat de vader en de moeder doet, hoeveel kinderen er in het gezin zijn en wat voor soort huis ze hebben. Is het gemaakt van gevlochten riet, van batako ( een soort cementen holle bouwstenen) of van bakstenen. Op de bijgaande foto’s kunnen jullie voorbeelden zien van de verschillende bouw materialen.
Al met al waren het heel wat bezoekjes en het was soms echt schrijnend om te zien in wat voor omstandigheden de mensen moeten leven. Op de dagen dat wij langskwamen was het zonnig en droog weer maar ik moet me niet voorstellen hoe het daar is bij een tropische regenbui. De erven zijn van aangestampte aarde dus dat wordt een grote rommel en van heel veel daken was het wel duidelijk dat die niet waterproof waren. Wat opviel was dat de mensen hun erf goed schoonhouden. Ondanks armoede zag het er vaak wel netjes aangeveegd uit. Tot slot valt het op dat de mensen ondanks dit soort omstandigheden opgewekt van aard zijn.
Haast alle mensen waar wij kwamen waren dagloners in de bouw of op het veld. Mensen dus die niet zeker zijn van hun inkomen want er wordt niet altijd gebouwd of iedere dag gepland of geoogst. Sommige moeders proberen wat bij te verdienen door spulletjes te venten. Ook waren er een paar vissers bij en dat zijn ook mensen met een onzekere inkomsten bron. De meeste gezinnen bestonden uit 2 of 3 kinderen. Er was 1 tweeling bij en dat betekent opeens dubbele kosten.
Al met al hebben we een redelijk goede indruk gekregen van de leefsituatie van de aanvragers.
Toch maakt dat het nog niet gemakkelijk want vergeleken met ons hebben de mensen hier het een stuk minder en gun je ze het allemaal wel maar dat zou niet eerlijk zijn. Ten eerste niet naar de overige ouders wiens kinderen op de kleuterschool zitten maar ook niet naar jullie als sponsoren. Ik kan jullie geld ook niet zomaar “makkelijk” weggeven.
Van een aantal mensen was duidelijk dat ze echt niet in staat zijn om voor de schoolkosten op te dragen. Uiteindelijk zijn dat er 16 geworden. Van de overige 5 hebben we besloten dat we wel de eenmalige kosten voor uniform, tas, schoenen en sokken voor onze rekening nemen maar dat de ouders zelf het maandelijkse schoolgeld moeten gaan betalen. Ik heb de besluiten grotendeels aan de juffen overgelaten omdat zij de mensen in het dorp natuurlijk veel beter kennen als ik en ook beter zien wat er aan de hand is.
De juffen gaan onze besluiten vertellen aan de mensen en tot slot moet iedereen die door ons geholpen wordt een zogenaamde surat ketrangan overleggen. Dat is een verklaring van de plaatselijke overheid waarin staat dat de ouders inderdaad niet in staat zijn om de schoolkosten te betalen. Op deze manier hoop ik dat we tot een rechtvaardige verdeling zijn gekomen.
Aanstaande zaterdag beginnen we met de wekelijkse maaltijd. Daar ga ik bijzijn en daarvan zal ik ook foto’s maken. De week daarop beginnen de 2-wekelijkse zwemlessen en ook daarvan zal ik dan verslag uitbrengen. Voor de meeste kinderen is dat hun 1e zwemles (er zijn maar een stuk of 4 kinderen van vorig jaar overgebleven want de rest is naar de lagere school gegaan) dus dat wordt wat.
Goed lezers, dat waren weer wederwaardigheden vanuit een winderig maar zonnig Jasri.
Salam hangat,
Ad en Brenda
-
02 Augustus 2011 - 11:57
Nico:
Hoi familie,
Indrukwekkend verhaal weer. Het lijkt mij niet eenvoudig om 21 maal een oordeel te moeten vellen. Goed besluit dat de locale medewerkers dat doen.
FF een vraag, heb je al sponsoren genoeg voor 16 kinderen? laat mij dat ff weten dan zal ik ff buurten.
Groetjes,
Nico -
02 Augustus 2011 - 12:12
Ad En Brenda:
Hoi Nico,
We hebben geen 16 sponsoren en kunnen altijd geld gebruiken maar met onze reserves komen we een heel eind. Mocht jij of een andere lezer nog sponsoren weten dan is dat altijd prettig natuurlijk! gr Ad en Brenda -
02 Augustus 2011 - 13:59
Donald:
Pfffff, moeilijke opgave om die keuzes te maken, je weet dat je een aantal mensen met teleurstellen. Wat een schrijnende situaties die je je als toerist nauwelijks kan voorstellen, de keerzijde van het Balinese paradijs.
Dank voor de snelle update,
Donald & Linda -
02 Augustus 2011 - 22:04
Peter:
Leuk weer wat over het schooltje te horen. Natuurlijk kunnen jullie weer op ons rekenen. Lijkt ons erg moeilijk om de zaken goed te selecteren.....maar dat is jullie wel toevertrouwd ! Blijf in de goede doelen van het leven te geloven en er ook naar te handelen. grt. Peter & Jacqueline. -
23 Augustus 2011 - 13:04
Rita En Fred:
Hoi Brenda en Ad,
Als we het lezen, lijkt het wel alsof je een Salomons oordeel moeten vellen.
De keuzes die jullie hebben moeten maken zijn niet gemakkelijk.
Succes en veel geluk!!
Rita en Fred,
xje
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
