Kadek Juli
Door: webmaster
19 Augustus 2011 | Indonesië, Batavia
Ha die lezers,
Vrijdag is er goed gezwommen maar ik was zo dom mijn fototoestel te vergeten. De 27e wordt er weer gezwommen en dan beloof ik foto’s.
Ik ga jullie deze keer niets over de kleuterschool vertellen maar ik ga een heel ander verhaal vertellen dat ik graag aan jullie kwijt en dat ook wat verteld over hoe men hier op Bali leeft.
Het was in april 2006 toen ik met een paar mede-toeristen naar het waterpaleis van Tirta ganga ging. Het waterpaleis is een buitenverblijf van een van de Balinese koningen waar veel vijvers bij zijn. Tirtaganga ligt op ongeveer 12 km van ons huis.
Toen ik daar was op het parkeerterrein van het waterpaleis, zat er een Balinese jongen naar me te wenken en hij wees op mijn (toen nog zeer bescheiden) tatoeage en stak zijn duim op. Ik liep naar hem toe omdat hij mij zijn tatoeage wilde laten zien. Toen merkte ik dat hij doofstom was. Ondanks dat deed hij opeens een overhemd aan en zette zijn udeng (Balinees hoofddeksel) op en maakte duidelijk dat hij een officiële gids was. De bewondering voor mijn tatoeage was dus gewoon een truc geweest om mij als klant binnen te halen en ik was er met mijn ijdelheid volledig in getrapt. Ik ging sportief met hem mee maar liet merken dat ik niet begreep hoe hij als doofstomme als gids kon functioneren. Hij liet me toen een boekje zien met allerlei engelse teksten over de verschillende delen van het paleis. Dus zoals gezegd maar met hem meegegaan en buiten de teksten ook getrakteerd op prachtige pantomime die met de verschillende beelden te maken hadden. Hij deed o.a. een fantastische koe en een overtuigend varken!
Hij heette Kadek Juli en ik vond het erg knap van hem dat hij dit kon en dat het hem gelukt was om die baan te krijgen. Op Bali heb je het als gehandicapte niet erg makkelijk. Ze geloven hier in reïncarnatie en je handicap zal dus wel een gevolg zijn van een fout in een vorig leven. Dus een beetje van eigen schuld dikke bult en daarnaast is er binnen de familie vaak ook schaamte voor het hebben van gehandicapte kinderen. Gelukkig begint dat ook hier langzaam maar zeker te veranderen en zijn er nu ook Sekolah Luar Biasa (buitengewoon Onderwijs).
Omdat Kadek een sympathieke jongen was en hij naar mijn idee al een achterstand had op de andere gidsen en het door hem rondgeleid worden best bijzonder was heb ik hem in de loop der jaren de nodige klanten bezorgd. Zelf bleven we dan meestal bij de warung (drank en etensstalletje) van zijn moeder zitten als we weer gasten afleverden bij Tirtaganga en dronken daar wat. Zijn moeder had het laatste stalletje voor de ingang van het paleis. Ik heb collega Niek Greter eens behoorlijk laten schrikken door vanuit dat stalletje “ he Niek” te roepen toen hij en zijn vrouw nietsvermoedend aan kwamen lopen.
Mijn broer Nico en schoonzus Christl zijn door hem rondgeleid en met mijn neef Coen heb ik samen met Kadek een sawah (rijstvelden) wandeling in de omgeving van het waterpalies gemaakt.
Samen met een zonnenbrillenverkoper van het waterpaleis is hij de eerste keer bij ons thuis geweest. Later is hij nog een paar keer alleen bij ons langs geweest tijdens het laagseizoen als er weinig toeristen waren. Hij kwam dan om geld te vragen. Ook dat is een van de dingen die erbij horen als je als “rupiah-miljonair” in een ontwikkelings land gaat wonen.
Toen Cindy en Jasper met de kinderen hier vorige maand waren zijn we natuurlijk ook weer naar Tirtaganga gegaan. Helaas troffen we Kadek niet aan op zijn gebruikelijke plek. Toen we bij de ingang stonden riep de zonnebrillenverkoper die al binnen was me. “Bapak Ad!”. Hij kwam naar me toe en zei: “Pak, Kadek Juli sudah meninggal”. Ik geloofde niet wat hij zei want hij vertelde me dus dat Kadek was overleden. Hij was 28. Uit het verhaal dat hij vertelde begreep ik dat hij koorts had gehad en dat hij daar medicijnen voor had gekregen maar dat hij daarbij ook alcohol had gedronken. Het gaat dan om tuak (palmwijn) of daar het destillaat van arak. Volgens de jongen was hij nog naar een ziekenhuis gebracht maar had zijn hart het toch begeven. Ik stond op dat moment voor het stalletje van zijn moeder. Ik ben natuurlijk naar haar toe gegaan en heb niet veel meer kunnen doen als haar hand vasthouden en laten merken dat ik het vreselijk voor haar vond. Ze vroeg me of ik een foto van Kadek had. Ik heb haar beloofd daar voor te zorgen. Bij mijn eigen foto’s zaten geen goede foto’s maar mijn neef Coen heeft de onderstaande foto opgestuurd. Ik ga die zeker afdrukken en dan ook nog 1 waar ik afgeknipt ben want ik denk dat ze meer behoefte heeft aan een foto van alleen haar zoon. Ook mijn broer Nico zal me nog een foto opsturen (niet vergeten hè Nico) en dan geef ik die ook aan haar.
Ik heb toen we op Cindy en familie zaten te wachten met een andere gids over Kadek gepraat. Hij verteld dat hij regelmatig met Kadek naar hanengevechten ging en dat Kadek een graag geziene vrolijke gast was binnen hun gemeenschap. Het blijft knap wat hij ondanks zijn handicap bereikt heeft.
Ik fiets hier 2 a 3 keer per week en 1 van mijn vaste rondjes voert langs Tirtaganga. Het is een raar gevoel dat Kadek Juli daar dan niet meer op toeristen zit te wachten.
Dit verhaal heeft geen moraal maar ik wilde het graag kwijt.
Volgende keer gaat het weer over de T.K. Bina Purwaka.
Salam hangat,
Ad
Vrijdag is er goed gezwommen maar ik was zo dom mijn fototoestel te vergeten. De 27e wordt er weer gezwommen en dan beloof ik foto’s.
Ik ga jullie deze keer niets over de kleuterschool vertellen maar ik ga een heel ander verhaal vertellen dat ik graag aan jullie kwijt en dat ook wat verteld over hoe men hier op Bali leeft.
Het was in april 2006 toen ik met een paar mede-toeristen naar het waterpaleis van Tirta ganga ging. Het waterpaleis is een buitenverblijf van een van de Balinese koningen waar veel vijvers bij zijn. Tirtaganga ligt op ongeveer 12 km van ons huis.
Toen ik daar was op het parkeerterrein van het waterpaleis, zat er een Balinese jongen naar me te wenken en hij wees op mijn (toen nog zeer bescheiden) tatoeage en stak zijn duim op. Ik liep naar hem toe omdat hij mij zijn tatoeage wilde laten zien. Toen merkte ik dat hij doofstom was. Ondanks dat deed hij opeens een overhemd aan en zette zijn udeng (Balinees hoofddeksel) op en maakte duidelijk dat hij een officiële gids was. De bewondering voor mijn tatoeage was dus gewoon een truc geweest om mij als klant binnen te halen en ik was er met mijn ijdelheid volledig in getrapt. Ik ging sportief met hem mee maar liet merken dat ik niet begreep hoe hij als doofstomme als gids kon functioneren. Hij liet me toen een boekje zien met allerlei engelse teksten over de verschillende delen van het paleis. Dus zoals gezegd maar met hem meegegaan en buiten de teksten ook getrakteerd op prachtige pantomime die met de verschillende beelden te maken hadden. Hij deed o.a. een fantastische koe en een overtuigend varken!
Hij heette Kadek Juli en ik vond het erg knap van hem dat hij dit kon en dat het hem gelukt was om die baan te krijgen. Op Bali heb je het als gehandicapte niet erg makkelijk. Ze geloven hier in reïncarnatie en je handicap zal dus wel een gevolg zijn van een fout in een vorig leven. Dus een beetje van eigen schuld dikke bult en daarnaast is er binnen de familie vaak ook schaamte voor het hebben van gehandicapte kinderen. Gelukkig begint dat ook hier langzaam maar zeker te veranderen en zijn er nu ook Sekolah Luar Biasa (buitengewoon Onderwijs).
Omdat Kadek een sympathieke jongen was en hij naar mijn idee al een achterstand had op de andere gidsen en het door hem rondgeleid worden best bijzonder was heb ik hem in de loop der jaren de nodige klanten bezorgd. Zelf bleven we dan meestal bij de warung (drank en etensstalletje) van zijn moeder zitten als we weer gasten afleverden bij Tirtaganga en dronken daar wat. Zijn moeder had het laatste stalletje voor de ingang van het paleis. Ik heb collega Niek Greter eens behoorlijk laten schrikken door vanuit dat stalletje “ he Niek” te roepen toen hij en zijn vrouw nietsvermoedend aan kwamen lopen.
Mijn broer Nico en schoonzus Christl zijn door hem rondgeleid en met mijn neef Coen heb ik samen met Kadek een sawah (rijstvelden) wandeling in de omgeving van het waterpalies gemaakt.
Samen met een zonnenbrillenverkoper van het waterpaleis is hij de eerste keer bij ons thuis geweest. Later is hij nog een paar keer alleen bij ons langs geweest tijdens het laagseizoen als er weinig toeristen waren. Hij kwam dan om geld te vragen. Ook dat is een van de dingen die erbij horen als je als “rupiah-miljonair” in een ontwikkelings land gaat wonen.
Toen Cindy en Jasper met de kinderen hier vorige maand waren zijn we natuurlijk ook weer naar Tirtaganga gegaan. Helaas troffen we Kadek niet aan op zijn gebruikelijke plek. Toen we bij de ingang stonden riep de zonnebrillenverkoper die al binnen was me. “Bapak Ad!”. Hij kwam naar me toe en zei: “Pak, Kadek Juli sudah meninggal”. Ik geloofde niet wat hij zei want hij vertelde me dus dat Kadek was overleden. Hij was 28. Uit het verhaal dat hij vertelde begreep ik dat hij koorts had gehad en dat hij daar medicijnen voor had gekregen maar dat hij daarbij ook alcohol had gedronken. Het gaat dan om tuak (palmwijn) of daar het destillaat van arak. Volgens de jongen was hij nog naar een ziekenhuis gebracht maar had zijn hart het toch begeven. Ik stond op dat moment voor het stalletje van zijn moeder. Ik ben natuurlijk naar haar toe gegaan en heb niet veel meer kunnen doen als haar hand vasthouden en laten merken dat ik het vreselijk voor haar vond. Ze vroeg me of ik een foto van Kadek had. Ik heb haar beloofd daar voor te zorgen. Bij mijn eigen foto’s zaten geen goede foto’s maar mijn neef Coen heeft de onderstaande foto opgestuurd. Ik ga die zeker afdrukken en dan ook nog 1 waar ik afgeknipt ben want ik denk dat ze meer behoefte heeft aan een foto van alleen haar zoon. Ook mijn broer Nico zal me nog een foto opsturen (niet vergeten hè Nico) en dan geef ik die ook aan haar.
Ik heb toen we op Cindy en familie zaten te wachten met een andere gids over Kadek gepraat. Hij verteld dat hij regelmatig met Kadek naar hanengevechten ging en dat Kadek een graag geziene vrolijke gast was binnen hun gemeenschap. Het blijft knap wat hij ondanks zijn handicap bereikt heeft.
Ik fiets hier 2 a 3 keer per week en 1 van mijn vaste rondjes voert langs Tirtaganga. Het is een raar gevoel dat Kadek Juli daar dan niet meer op toeristen zit te wachten.
Dit verhaal heeft geen moraal maar ik wilde het graag kwijt.
Volgende keer gaat het weer over de T.K. Bina Purwaka.
Salam hangat,
Ad
-
19 Augustus 2011 - 13:12
Donald En Linda:
Lieve mensen,
wat een mooi en verdrietig verhaal! We zitten met een brok in onze kelen het te lezen in de gruwelijk hete provençaalse zon.
Deze foto is inderdaad niet goed bruikbaar als je jezelf er van af wil photoshoppen, blijft er weinig over. Het zou inderdaad mooi zijn wanneer er een mooie foto van hem voor zijn moeder zou zijn.
We lezen het vervolg van de school de volgende keer wel weer.
Groeten D&L -
19 Augustus 2011 - 14:04
Miranda:
Ad,
Jullie beide zijn blij dat jullie elkaar hebben leren kennen. Dit draag je uiteindelijk toch als mooie herinnering weer met je mee! Een leuke foto trouwens. Vermoedelijk vindt zijn moeder het juist harstikke leuk dat hij er samen met jou op staat.
Verder is het van je afschrijven altijd goed.
Groetjes Miranda -
19 Augustus 2011 - 16:01
Nico:
Een traan en een glimlach aan de herinnering.
Prachtige vent prachtig verhaal
Je broer -
19 Augustus 2011 - 16:37
Peter & Jacqueline:
Hi Ad en Brenda
Wat een mooi en tevens verdrietig verhaal van Kadek Juli. Het moet nu eenmaal zo zijn in het leven en het komt zoals het komt ! Jullie doen in elk geval goed en dankbaar werk . Daar rust zegen op !
Je hebt je gevoelens wel mooi verwoord en op papier gezet Ad. Dat is goed dat je dat even van je afschrijft. Ik ken dat gevoel Ad.
Liefs en groetjes van ons, P. & Jacq. -
19 Augustus 2011 - 21:06
Rein Carlier:
Kadek toont toch wel dat je met je gebreken niet bij de pakken hoeft neer te zitten. Een moedige kerel!
In het Westen zoeken we soms te veel naar verklaringen voor (...vul maar in...) en laten het leven aan ons voorbij gaan. Kadek heeft blijkbaar echt geleefd met minder psychologische kennis. Jammer dat hij zo is gestorven. Groeten van Rein Carlier -
21 Augustus 2011 - 19:30
Nathalie:
Prachtig verhaal Ad!
Toevalligerwijs hebben 2 vriendinnen (Monique Colijn, fysiotherapeute en Joanny Hithijatubessy, muzikant) onlangs een stichting 'Adat Anak' opgezet, waarbij ze zich richten op gehandicapte kinderen op Bali. Zaterdag 27 aug. wordt er een benefietconcert gegeven in Theater Diligentia in Den Haag tbv van de stichting. Dit alles is in eigen beheer georganiseerd en de artiesten die meewerken krijgen geen gage! Hoe tof is dat. Monique en Joanny hebben inmiddels hun baan opgezegd, het meeste van hun 'merk' kleding en huisraad verkocht, om over enige tijd hun leven te wijden aan gehandicapte kinderen op Bali! Prachtig he!! Het is zo mooi en goed om te zien hoe mensen zoals jij en Brenda en nu ook Mo en Jo hun leven grotendeels wijden aan minder bedeelden. Petje af hoor!!!
O ja, en als mensen dit lezen en geinteresseerd zijn in het concert, kaartjes zijn nog altijd te bestellen via theater Diligentia Den Haag en kosten 17 euro 50. Er doen bekende en minder bekende artiesten mee, maar het wordt een avond met mooie muziek voor een zeer goed doel.
Liefs Netje -
23 Augustus 2011 - 13:08
Rita En Fred:
Hoi Brenda en Ad,
Wat een indrukwekkend verhaal, dat iemand zich ondanks z'n handicap staande heeft weten te houden en zo goed en zo kwaad als het kon in z'n eigen onderhoud heeft voorzien. Dan is het wel heel triest, dat hij op zo jonge leeftijd is overleden.
We worden er stil van.
Rita en Fred,
xje
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
